Kijktip: Kijk op Delft

Afgelopen week is er een docuserie van 6 afleveringen begonnen op TVWest: Kijk op Delft. Het wordt op woensdagavond uitgezonden, maar je kunt natuurlijk ook via de website kijken als je een aflevering hebt gemist. Wij zagen gisteren op die manier de eerste uitzending.

Elke aflevering heeft zijn eigen onderwerp. De presentator/maker van de serie is Paul van Berkel, geboren en getogen in Delft. Hij gaat op zoek naar de belangrijkste verhalen van de stad. Experts van Erfgoed Delft, die alles weten van de archeologie, de archieven en de monumenten van de stad spelen een belangrijke rol, in elk geval in de eerste aflevering. Die ging over de groei van Delft. Het was heel erg interessant om een aantal oude kaarten van Delft te zien in het stadsarchief. De oudste kaart toonde een piepklein centrum (ongeveer van de Oude Delft naar de Markt) midden in het groen. En elke honderd jaar zag je de groei. Totdat er niet meer buiten de stadsgrenzen gebouwd kan worden en de stad vooral de hoogte in moest om alle inwoners te kunnen huisvesten.

Al wonen wij al bijna 30 jaar in Delft, deze 25 minuten leverden ons al 3 nieuwe weetjes op. We zagen een replica van een middeleeuwse dakruiter bij het Gemeenlandshuis van het Hoogheemraadschap (en het origineel, maar dat is normaliter goed opgeborgen). Zo’n dakruiter (een beeldje op een nokpan) geeft aan dat er een belangrijk man in dat huis woonde. Dat klopte, het was Jan de Huyter, schout, baljuw, dijkgraaf en hoogheemraad van Delft. Verder leerde ik dat Delft ooit een van de zes VOC-Kamers was. Ik geloof dat we daar niet trots meer op mogen zijn. En als 3e nieuws gaat er een nieuwe wijk gebouwd worden langs de Schie. De drukke weg die daar nu loopt richting Kruithuis zal verlegd worden. Zodoende kunnen wij in de toekomst over een rustig jaagpad langs de Schie wandelen.

Ik verheug mij nu al op de volgende vijf afleveringen! Die gaan ook weer heel veel nieuwe kennis over Delft opleveren verwacht ik.

Lockdowngewoonte

Met de hernieuwde lockdown heb ik mijn oude gewoonte weer opgepakt van het dagelijks wandelen in het Delftse Hout. Vandaag was het wel heel erg lekker weer en omdat ik niet hoefde te werken, is het een groot blokje om geworden.

Heerlijk om zo vanuit huis de natuur in te lopen. Nou ja, binnen 10 minuutjes ben je er. Zeker nu de voordelen van in het centrum wonen even grotendeels geblokkeerd zijn, geniet ik er extra van.

En toch zijn er kabouters

Een van mijn favoriete kinderboeken was En toch zijn er kabouters. Omdat mijn zus er heilig van overtuigd was dat deze kleine wezens bestonden, bleef ik altijd een beetje twijfelen. En als je dan een boek hebt met die titel, kan je bijna niet anders dan er ook een beetje in geloven.

De laatste tijd kom ik veel tekens tegen dat mij. Zus toch gelijk had en ik ten onrechte het bestaan van kabouters ontkende. En kijk, vandaag is het definitieve bewijs geleverd: ze bestaan en ze wonen in Delft. Hier vlakbij in de tuin van de Nieuwe Kerk.

Theater

Gisteren bezochten we voor het eerst sinds afgelopen maart theater De Veste weer eens. De voorstelling van Spinvis, die eigenlijk ergens in mei gepland was, werd gisteren twee keer gedaan. Eentje ’s middags en eentje ’s avonds. Wij waren gelukkig voor de avondvoorstelling ingeloot.

Het was raar en fijn om weer in het theater te zijn. Na binnenkomst moest je aan een tafeltje gaan zitten dat keurig in een witomrand vierkant was geplaatst. Het was onderdeel van een kunstproject: zwarte blokken geven de afstand aan, het witte vierkant waar je tafel in staat de beslotenheid en op tafel een lamp en een plant voor de gezelligheid. Ook op de muren zijn zwarte lijnen terug te vinden om er een geheel van te maken. Dit is overigens geheel mijn eigen interpretatie van het geheel. De lokale kunstenaars Frans van der Horst (ruimtelijk vormgever) en Micha de Bie (tape art kunstenaar) hebben het gemaakt. En het heet Thuiskomen.

Aan tafel kan je een drankje bestellen en op een gegeven moment mag iedereen – met drankje – per stel of familie naar binnen. Ook daar is de afstand keurig gegarandeerd. Steeds een rij leeg en per rij een aantal stoelen open tussen de verschillende huishoudens. Om dat duidelijk te maken zijn er tafeltjes geinstalleerd. Ook handig voor dat drankje :-).

Spinvis was prachtig. Mooie liedjes, geweldige combinatie van stemmen (Erik de Jong en Saartje Van Camp) en een aardige hoeveelheid muziekinstrumenten die zij bespeelden.

Ik ben blij dat er weer wat theaterbezoek mogelijk is. Ik heb het echt gemist! Nu maar hopen dat we eind oktober weer kunnen.

Herfstdip

Hoewel het de hoogste tijd is voor een blogje, heb ik niet veel te melden. Het is opeens een beetje saai allemaal. Werken (thuis), eten (thuis), slapen (thuis) en dankzij het regenachtige weer weinig wandelen (dus nog steeds thuis). Ik kreeg er zowat een herfstdip van.

Gelukkig kon ik gisteren toch nog tussen de buien door een frisse neus halen. En kijk eens wat een vrolijke mozaïeken ik onderweg tegenkwam.

Daar werd ik blij van. En vandaag heb ik mijn knalgele broek aangetrokken, zodat het thuis gewoon nog zomer is. weg met de herfstdip!

Laatste dag: van Lalique naar Lakila

Het idee was eigenlijk dat we de laatste dag in Zutphen zouden blijven, nog wat ronddrentelen, lunchen en richting Delft. Maar eigenlijk was ik Zutphen wel een beetje zat. En toen ik ontdekte dat in Doesburg het Lalique Museum gevestigd is, was de keuze snel gemaakt. Op naar Doesburg.

Taartje voor Pieter

Ik ben een groot fan van Lalique. In het Gemeentemuseum in Den Haag hebben ze ook een paar mooie dingen van hem. Een paar jaar geleden was daar een uitgebreide tentoonstelling te zien. In Doesburg is het museum in een prachtig oud koopmans huis gevestigd. Het wordt gerund door meer en minder enthousiaste vrijwilligers en de conservator is het ooit begonnen met zijn eigen privécollectie.

De tijdelijke tentoonstelling heet Koninklijk Licht en omvat onder meer een kroonluchter uit Paleis Soestdijk en de tafelstukken met tulpen die Juul en Benno als huwelijkscadeau kregen. En die Christina tot groot ongenoegen van de gids had geprobeerd te laten veilen nog niet zo heel lang geleden. Gelukkig was daar een stokje voor gestoken. De tulpentafelstukken hadden na éénmalig gebruik door het koninklijk paar alle jaren daarna in de lades van Soestdijk opgestapeld gelegen. Dat is niet goed voor glas, dus ze moesten helemaal gerestaureerd worden. Alweer verontwaardiging bij de gids.

Kroonluchter. De tulpen heb ik niet op de foto gezet.

Ik ben vooral groot fan van zijn fijnere werk; van de broches word ik enorm hebberig. Maar ook zijn glazen vazen zijn prachtig. Vogels en bloemen spelen een belangrijke rol in zijn werk. Dat komt doordat hij de eerste 8 jaar van zijn leven bij zijn grootvader op het platteland geeft gewoond. Daarna haalden zijn ouders hem naar Parijs waar zij woonden en werkten.

Na de lunch bij de oudste horecagelegenheid van Nederland (serieus, het stond op het bord buiten en ze staan ermee in het Guinness Book of Records) en een ommetje door Doesburg kwam er een einde aan deze korte, maar leuke vakantie.

Terug in Delft zijn we bij ons op de hoek bij Lakila gaan eten. Toch nog een beetje vakantie 😀.

Wonen in Delft

Voor mij is wonen in Delft elke dag een feestje. Natuurlijk heb ik ook wel eens een off-day, maar over het algemeen heb ik het goed. Erg goed. Geweldig goed.

Dat geldt niet voor iedereen in Delft. De Buitenhof is een wijk waar veel mensen enorm moeten buffelen. Ik dacht vroeger altijd dat de Buitenhof een luxe wijk was, maar dat is dus helemaal niet zo. Ja, er staan ook dure woningen, waar de bewoners over het algemeen geen problemen hebben. Maar het gros van de wijk bestaat uit grote flats, sociale woningbouw, waar mensen het niet gemakkelijk hebben.

Over die Buitenhof is nu een soort documentaire in tig delen gaande op NPO2: Typisch Buitenhof. Ik heb ademloos naar de eerste 3 afleveringen gekeken. En realiseer mij weer: wat leef ik in mijn eigen bubbel. Vroeger, toen ik bij Slachtofferhulp werkte of bij Ouderenwerk Delft kwam ik deze mensen tegen in mijn dagelijks werk. Nu niet meer en dat is jammer. Want je kunt zo veel leren van de veerkracht, de opgewektheid, het optimisme en dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is om het goed te hebben. Ik ben vooral erg dol op de moeder van Nigail en op de bange Sjaan.

Ik raad het programma van harte aan! Niet alleen omdat het over Delft gaat, maar vooral omdat het over mensen gaat!

Een tweede huis

Af en toe laten wij al onze principes varen en gaan op zoek naar een tweede huis. Vorig jaar hebben we zelfs een zoektocht gehouden in Montpellier. En kon onze vriend Olivier ons nog net behoeden voor de aankoop van een leuk appartement midden in een drugsbuurt. Geheel genezen kwamen we thuis. “Wij willen toch helemaal geen tweede huis!” herinneren wij ons geschokt.

En nu tijdens de corona-intellectuele-lockdown zocht ik opeens op Funda naar een huisje in Zeeland. Lekker Zeeuwse mosselen eten en een andere omgeving om in de weekends heerlijk te relaxen. Ik zag het helemaal voor me. Ook hier kwamen we bijtijds weer bij ons verstand.

En vandaag weet ik het heel zeker: geen tweede huis. Nooit, nergens. Mijn schoonmoeder, die grossiert in huizen, heeft net in januari haar huis in Frankrijk verkocht. Maar in Noordwijk heeft ze ook nog een appartement (zij woont in Groningen) en tijdens de lockdown was ze in het hoge en rustige noorden gebleven. Gisteravond voor het eerst in 6 maanden weer in Noordwijk trof zij een ontdooide vriezer aan met een ongelooflijke bende in de keuken. Daarnaast was haar parkeerpasje verlopen wegens te lang niet gebruikt. Eerst heeft zij een uur gewacht tot er een andere bewoner thuiskwam die haar binnen kon laten. En eenmaal binnen kan zij het parkeerterrein niet meer af. Dus moest ze vandaag per taxi naar Delft. Oh ja, de trein had ook gekund, maar dat ging te lang duren en wij zaten al met een heerlijke lunch klaar 😀.

Conclusie: huizen zijn kruizen. Beter één huis in Delft dan drie huizen elders. Zoals het klokje in Delft tikt, tikt het niet in Zeeland. Enzovoorts. Help mij herinneren als ik weer huizenplannen maak. Morgen of zo.

Kort lontje

Het is mij vandaag voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) overkomen dat mij de toegang tot een winkel ontzegd is. Dankzij mijn korte lontje, denk ik. Het begon vrij onschuldig met het ophalen van een pakketje dat DHL had verzuimd gisteren te bezorgen. Op zich was dat al wel irritant, want ik was er speciaal voor thuis gebleven.

Bij het afhaalpunt wilde ik meteen twee recyclezakken met nespressocupjes terug laten sturen. Maar oh jee, dat was superingewikkeld. Het meisje dat mij hielp, had geen idee. Zij haalde er een moderngebrilde man bij. Die had ook geen idee, maar zei meteen dat hij er niet aan begon. Toen ik voorzichtig tegenstribbelde, zei hij ferm dat er een post.nl-sticker op de zakken zat en dat hij daar dus niets mee van doen had.

Daarop zei ik dat ik deze zakken altijd mee terugstuurde via DHL, waarop hij kwaad werd en zei dat hij ze nu helemaal niet meer accepteerde en dat ik niet meer welkom was in de toekomst in zijn zaak. Huh? Als ik dat al van plan was geweest, dan nu zeker niet meer. Maar het leek mij een redelijk overtrokken reactie.

Thuisgekomen natuurlijk wel geklaagd bij DHL (zonder resultaat) en bij Nespresso, die het allemaal gingen opnemen met DHL, want het is zeker wel de bedoeling dat het afhaalpunt de recycle zakken inneemt. Gezien alle klachten die ik over DHL lees vrees ik voor het resultaat van deze terugkoppeling. Maar goed, ik had mijn gal kunnen spuwen en dat is ook wat waard.

In de recensies van het afhaalpunt zag ik een paar keer langskomen dat het personeel ‘onvriendelijk’ en ‘snel op zijn tenen getrapt’ is. Dat klopt helemaal met mijn ervaring vandaag. Misschien heeft de moderngebrilde man toch een korter lontje dan ik.