Laatste dag: van Lalique naar Lakila

Het idee was eigenlijk dat we de laatste dag in Zutphen zouden blijven, nog wat ronddrentelen, lunchen en richting Delft. Maar eigenlijk was ik Zutphen wel een beetje zat. En toen ik ontdekte dat in Doesburg het Lalique Museum gevestigd is, was de keuze snel gemaakt. Op naar Doesburg.

Taartje voor Pieter

Ik ben een groot fan van Lalique. In het Gemeentemuseum in Den Haag hebben ze ook een paar mooie dingen van hem. Een paar jaar geleden was daar een uitgebreide tentoonstelling te zien. In Doesburg is het museum in een prachtig oud koopmans huis gevestigd. Het wordt gerund door meer en minder enthousiaste vrijwilligers en de conservator is het ooit begonnen met zijn eigen privécollectie.

De tijdelijke tentoonstelling heet Koninklijk Licht en omvat onder meer een kroonluchter uit Paleis Soestdijk en de tafelstukken met tulpen die Juul en Benno als huwelijkscadeau kregen. En die Christina tot groot ongenoegen van de gids had geprobeerd te laten veilen nog niet zo heel lang geleden. Gelukkig was daar een stokje voor gestoken. De tulpentafelstukken hadden na éénmalig gebruik door het koninklijk paar alle jaren daarna in de lades van Soestdijk opgestapeld gelegen. Dat is niet goed voor glas, dus ze moesten helemaal gerestaureerd worden. Alweer verontwaardiging bij de gids.

Kroonluchter. De tulpen heb ik niet op de foto gezet.

Ik ben vooral groot fan van zijn fijnere werk; van de broches word ik enorm hebberig. Maar ook zijn glazen vazen zijn prachtig. Vogels en bloemen spelen een belangrijke rol in zijn werk. Dat komt doordat hij de eerste 8 jaar van zijn leven bij zijn grootvader op het platteland geeft gewoond. Daarna haalden zijn ouders hem naar Parijs waar zij woonden en werkten.

Na de lunch bij de oudste horecagelegenheid van Nederland (serieus, het stond op het bord buiten en ze staan ermee in het Guinness Book of Records) en een ommetje door Doesburg kwam er een einde aan deze korte, maar leuke vakantie.

Terug in Delft zijn we bij ons op de hoek bij Lakila gaan eten. Toch nog een beetje vakantie 😀.

Culinaire vrijdag

Gisteren was het eten geblazen. Ik had met mijn zus afgesproken om samen te lunchen in Leiden, bij Woods. Het was een enorm gedoe om er te komen, want een van de belangrijke bruggen over de Vliet was afgesloten. We stonden vanaf de begraafplaats (waar we even het graf van onze ouders hadden bezocht. Alles zag er mooi uit, maar er woont wel een mol naast) in de file.

Maar ons (on)geduld werd beloond met een fantastisch plekje aan het water en een heerlijke lunch. Dat het verder ook nog gezellig was, is geen verrassing, maar wel belangrijk.

’s Avonds hadden we een eetafspraak met vrienden. We hadden een tafeltje gereserveerd bij Nayolie in Voorschoten. Niks ten nadele van Voorschoten, maar het is een vrij onbetekenend dorp. Je verwacht er geen bijzondere horeca eigenlijk. Nayolie daarentegen is een heel speciaal restaurant. De chefkok Kelvin Lin krijgt waar hij ook een restaurant opent, zulke goede recensies dat hij daarna overstroomd wordt door gasten. En terecht. In 2019 was hij net neergestreken in Voorschoten en hij won de Gouden Pollepel van het AD al.

Hij houdt het heel kleinschalig in verband met corona, dus er zijn 3 tefeltjes per avond. We boften gisteren natuurlijk enorm met het weer en zaten heerlijk op het Kerkplein tussen de kerk en de HEMA 😀. Van 19 tot 24 uur genoten we van overheerlijke Aziatische gerechtjes met bijpassende wijnen. Het was bijzonderder dan wat ik ooit ergens anders heb gegeten. Kelvin combineert allerlei smaken in één gerecht, zoekt er de beste wijn bij en het is allemaal even heerlijk.

De dag eindigde met een fietstocht van Voorschoten weer terug naar Delft. En dat was heel fijn na al dat voedsel dat ik had verstouwd. Het was nog ruim 25 graden, echt heerlijk fietsen langs het Rijn-Schiekanaal. Wat een heerlijke dag!

Thuis uit eten

De afgelopen weken hebben wij regelmatig eten besteld bij de restaurants waar we – normaal gesproken – vaak gaan eten. Het mes snijdt aan twee kanten: wij blij en zij hopelijk niet failliet.

Nu het einde van de horecasluiting in zicht is, neem ik aan dat zij weer gaan stoppen met maaltijden thuisbezorgen. Vandaar dat wij dit weekeind nog even onze slag slaan.

Vanavond dineren wij van Le vieux Jean. Een klein maar fijn restaurantje aan de voet van de Oude Jan, onze oude kerk met de scheefstaande toren. Ik zal proberen de tafel een beetje in stijl te dekken, hoewel ik mijn laatste stoffen tafelkleed al lang geleden heb weggedaan. Een mooie loper dan maar met bijpassende servetten 🙂

Zaterdag halen we een maaltijd op bij Einstein. Ons favoriete restaurant, ook voor feesten erg aan te bevelen. Minder formeel, dus een placemat volstaat.

Al met al leuke culinaire vooruitzichten, maar ik zal toch ook heel blij zijn als we weer eens gewoon in de ruime tuin van Einstein kunnen eten. Zonnetje erbij en het lijkt wel vakantie. Ik kijk er naar uit!