Nazomerdingetjes

Het was echt koud gisteren (en nat). Ik ben bang dat de zomer nu echt voorbij is. En hoewel de winter ook zo zijn charmes heeft, ben ik er nog niet echt aan toe om alle zomerspullen op te ruimen. Dus de zomerpetten zijn nog niet ingeruild voor dikke sjaals en ook de tuinstoelen staan er nog even.

Gisteren was ik bij vriendin L. in Oud Beijerland. Zij is een echte kerstfan en haalt op 1 oktober de kerstversiering uit de mottenballen. Ik moet daar altijd erg om lachten, maar eigenlijk is het gewoon een heel goed idee. Juist om de omslag van zomer naar herfst goed door te komen, zijn lichtjes onmisbaar. En omdat ik niet zo fanatiek ben als L. (zij kan een heel flatgebouw in kerstsfeer brengen met al haar spullen) hou ik het nog heel even bij een paar lichtjes.

Oud Beijerland is trouwens een superpitoresk plaatsje. Een leuk oud centrum met een jachthaventje in het Spui (waar L. op uitkijkt vanuit haar woonkamer!) Het is een dorp, maar wel een groot dorp. Ook de nieuwbouw is laaggehouden om de sfeer niet al te veel aan te tasten. Wat een verschil met Rotterdam waar ik doorheen reed op weg van Delft naar Oud Beijerland. Daar zie je bijna alleen maar hoogbouw. Binnenkort schijnt er trouwens in Oud Beijerland een wolkenkrabber te komen van wel 5 verdiepingen. Zoals een oud-collega van Pieter altijd zei: “Oud Beijerland is echt heel grootstedelijk, we hebben zelfs een HEMA. ” Waarvan akte, maar daar kan nu een wolkenkrabber aan worden toegevoegd. Als dat niet overtuigend is!

Een tweede huis

Af en toe laten wij al onze principes varen en gaan op zoek naar een tweede huis. Vorig jaar hebben we zelfs een zoektocht gehouden in Montpellier. En kon onze vriend Olivier ons nog net behoeden voor de aankoop van een leuk appartement midden in een drugsbuurt. Geheel genezen kwamen we thuis. “Wij willen toch helemaal geen tweede huis!” herinneren wij ons geschokt.

En nu tijdens de corona-intellectuele-lockdown zocht ik opeens op Funda naar een huisje in Zeeland. Lekker Zeeuwse mosselen eten en een andere omgeving om in de weekends heerlijk te relaxen. Ik zag het helemaal voor me. Ook hier kwamen we bijtijds weer bij ons verstand.

En vandaag weet ik het heel zeker: geen tweede huis. Nooit, nergens. Mijn schoonmoeder, die grossiert in huizen, heeft net in januari haar huis in Frankrijk verkocht. Maar in Noordwijk heeft ze ook nog een appartement (zij woont in Groningen) en tijdens de lockdown was ze in het hoge en rustige noorden gebleven. Gisteravond voor het eerst in 6 maanden weer in Noordwijk trof zij een ontdooide vriezer aan met een ongelooflijke bende in de keuken. Daarnaast was haar parkeerpasje verlopen wegens te lang niet gebruikt. Eerst heeft zij een uur gewacht tot er een andere bewoner thuiskwam die haar binnen kon laten. En eenmaal binnen kan zij het parkeerterrein niet meer af. Dus moest ze vandaag per taxi naar Delft. Oh ja, de trein had ook gekund, maar dat ging te lang duren en wij zaten al met een heerlijke lunch klaar šŸ˜€.

Conclusie: huizen zijn kruizen. Beter Ć©Ć©n huis in Delft dan drie huizen elders. Zoals het klokje in Delft tikt, tikt het niet in Zeeland. Enzovoorts. Help mij herinneren als ik weer huizenplannen maak. Morgen of zo.

Nederland-Duitsland

Wat een heerlijk weekeind. Vriendin B uit Hamburg kwam naar Delft. Wij leerden elkaar in 1994 kennen in AustraliĆ« waar onze mannen op een congres waren. En terwijl zij allemaal saaie praatjes moesten aanhoren (en zelf houden) maakten wij samen de buurt onveilig in een gehuurde auto. Die we ook nog kwijtraakten in een parkeergarage. En wij maar zoeken totdat we aangifte van diefstal wilden doen. Toen bleek dat er een blok verder precies zo’n zelfde parkeergarage was… Links rijden was ook lastig, maar gelukkig was het niet al te druk op de weg.

Sindsdien ontmoeten we elkaar elk jaar, de ene keer in Delft en de andere keer in Hamburg. En na 26 jaar is het nog altijd bijzonder om elkaar weer te zien. Het gaat altijd om het bijpraten en wat we daaromheen doen, maakt niet zo veel uit. Deze keer wat gewandeld en lekker gegeten. De tijd vloog voorbij en nu zit zij alweer in de trein terug naar Hamburg. Maar volgend jaar zien we elkaar weer en in de maanden daartussen is de mail en de app er om van elkaars leven op de hoogte te blijven.