Project Pannenlap

Om het eentonig gehaak aan de regenboogdeken voor vriendin D (sorry D) te onderbreken had ik een nieuw projectje voor tussendoor bedacht. Het project pannenlap (niet te verwarren met het project plafond).

Voortvarend bestelde ik katoen, een haaknaald en een patroon bij een of andere hobbywebsite. Tot mijn schrik kwam er een soort track and trace binnen waarin ik werd gesommeerd €40 inklaringskosten te betalen bij aflevering. Slik, daar was ik een poosje geleden ook al ingestoken met een bestelling bij een Britse webshop. Dat worden zo wel heel dure pannelappen!

Gelukkig bleek het uiteindelijk loos alarm. Op de een of andere manier had ik in de post.nl-app een oud bericht geopend in plaats van het nieuwe bericht over de pannenlappen.

Vandaag de hele dag gehaakt: eertse pannenlap klaar. Ik vroeg mij af of er nog wel genoeg katoen over is voor de tweede. Het leek mij krap te worden. Vriendin L adviseerde de eerste lap uit te halen en twee kleinere lappen te haken. 😫😫😫😫😫

Ik pakte de keukenweegschaal erbij. Gelukkig! Pannenlap weegt minder dan de overgebleven bolletjes. Dus dat moet goedkomen!

Schrijfles in de herhaling

Na mijn vorige blogje bedacht ik in een conversatie met vriendin N dat ik al belachelijk veel schrijfcursussen heb gevolgd in mijn leven. Zelfs in Frankrijk ambieerde ik het schrijverschap. Daar volgde ik een semester lang de lessen van madame B waarin ik creatief hoopte te leren schrijven. Hier staat de eerste les beschreven. Het werd niet echt beter.

Inmiddels was ik helemaal vergeten waar die B voor stond. Ik zie haar nog voor mij en kan ook haar stem nog horen, maar haar naam? Na een lange speurtocht op internet en doordat ik mij uiteindelijk haar voornaam, Marie-Laure, weer herinnerde, vond ik haar naam terug. Jammer genoeg is de hele Cercle d’écriture onvindbaar, dus ik denk dat dat uiteindelijk toch een fiasco is gebleken. Zoiets als mijn aspiraties om een roman te gaan schrijven. Hoewel, dat kan nog komen. Moed verloren al verloren. En een weblog is best een mooi oefenterrein.

Sneeuwwandeling

Het is vandaag waarschijnlijk de laatste dag dat het kan, dus nog even een lekkere sneeuwwandeling gemaakt. Mijn haarband was net klaar, dus die kon ik meteen even testen.

De educatieve picknicktafel was besneeuwd en kunstzinnig bepoteld.

Op sommige plekken was het spekglad, maar we zijn staande gebleven. En de mooie plaatjes lagen wel voor het oprapen.

Weer thuis – een beetje oververhit door de haarband – lonkt een lekker kopje koffie met echt heel erg lekkere macarons. Dat smaakt naar meer.

Keitof

Als allerlaatste in Nederland ontdekte ik vorige week Keitof. Ik las voor het eerst over deze hype bij Leidse Glibber en vlak daarna zette mijn leergierige collega P (die ook te veel hobby’s heeft) een foto van een steenuil als voorbeeld ervan op haar facebookpagina. Wat een serendipiteit!

De keitoffe steenuil van collega P

“Maar Hermieneke, wat houdt dat dan in Keitof?” want ik heb vast wle volgers die ook achterlopen qua hypes. Het is in wezen vrij simpel: als Keitoffer beschilder je een steentje (of 10 steentjes of 100), je zet ze uit ergens in de buurt en hoopt dat ze gevonden worden door anderen. De vinder kan ermee doen wat hij wil: meenemen naar huis en in de pronkkast leggen of weer opnieuw ergens neerleggen samen met de 25 stenen die hij inmiddels zelf heeft beschildert. Het is nogal aanstekelijk namelijk..

Veel meer informatie en inspiratie vind je op de landelijke facebookpagina Keitof. Er zijn ook plaatselijke initiatieven, zoals LeidenRocks.

Natuurlijk ben ik zelf – als hobbygevoelige neuroot – ook meteen aan de slag gegaan. Ik pak het groot aan en heb een atelier ingericht. Mijn eerste stenen heb ik uitgezet in de Poptahof. Ik ben benieuwd of iemand ze mee naar huis neemt en weer ergens anders in de stad uitzet!

Serendipiteit

Soms komt alles samen. Zo ook afgelopen week. Ergens in het voorjaar kreeg Pieter van zijn werkgever (de Technische Universiteit) een legpuzzel voorstellende een stukje van de TU-campus. De meningen hierover van zijn collega’s liepen wat uiteen (van “wat leuk” tot “toedeledoki in het vuilnisvat ermee”). De toedeledoki-collega aka vriendin E kwam vorige week bij ons eten en Pieter had net de puzzel klaar. Vriendin E was ontzet over het feit dat Pieter die puzzel daadwerkelijk gemaakt had, maar aan de andere kant kon zij hem nu meenemen en aan haar buurvrouw geven, die namelijk weer ontzet was geweest over het feit dat zo’n leuke puzzel bij E rücksichtlos in de vuilnisbak was verdwenen. Kortom, iedereen leek weer blij.

Vervolgens vertelde ik dat ik een nieuwe hobby aan het testen ben. Ik wil mijn restanten borduurzijde eens opmaken en ga daarmee (oude) ansichtkaarten versieren. Verbijsterd keek vriendin E. mij aan alsof ik ter plekke krankzinnig was geworden. Wat ik in vredesnaam met die ansichten zou gaan doen. Geen idee, inlijsten? Naar zielige mensen sturen? Bewaren? Weggooien? Ik zie nog wel.

Maar opeens had ik een lumineus idee. Bij die legpuzzel van de TU zat een ansichtkaart met hetzelfde plaatje. Snel heb ik er wat kleur aan gegeven met borduurzij en inmiddels is de kaart al onderweg. Hopelijk gaat hij niet meteen ‘toedeledoki’, want ik voorspel dat het een collectors item wordt!

Laatste les HOVO

Begin dit jaar was ik samen met mijn zus begonnen aan een serie colleges over de medische geschiedenis bij HOVO in Leiden (HOVO staat voor hoger onderwijs voor volwassenen, lees 50+ers). Het was een afwisselende serie met bijna elke keer een andere docent. Het bijbehorende boek leest ook lekker weg.

De colleges vonden plaats in een prachtig oud gebouw, namelijk Gravesteen. Een oude kerker 😀 met dikke muren en tralies, maar ook met twee verrassend moderne collegezaaltjes.

We zaten er met een man of 20, het grootste deel gepensioneerde huisartsen. Er was jammer genoeg (zoals altijd) ook een heel vervelende mevrouw bij. Ze kwam altijd te laat en ging met veel misbaar zitten en zich installeren onder het roepen van dingen als “oh sorry dat ik te laat ben” en “ik zit hier toch niemand in de weg?” Daarna stelde ze minstens 10 vragen per uur die eigenlijk nooit over het thema van de les gingen, maar altijd over haarzelf en haar familie. Haar opa was de eerste chirurg die in Nederland een been had afgezet, haar moeder de eerste verloskundige die een Siamese drieling ter wereld had geholpen, haar dochter had een ziekte waardoor ze als kind niet kon touwtjespringen, en zo ging het maar door. Ze had ook heel veel klachten over artsen. Al snel had iedereen een hekel aan haar en werd alles wat zij nog te berde bracht afgedaan als “schromelijk overdreven” en “in de praktijk gaat dat echt anders”.

En toen kwam corona. De lessen werden al eerder gecancelled dan de officiële lockdown, want ja HOVO zit vol kwetsbare mensen. Maar jammer was het wel. Hadden we net die mevrouw getemd.

Vandaag was het laatste college online. De tussenliggende colleges die we gemist hebben, worden nog aangeboden via Brightspace. Een volgens Pieter onmogelijke omgeving waar docenten filmpjes kunnen delen met studenten. Ik vrees met grote vrezen, want als Pieter er al moeite mee heeft. De docenten van HOVO zijn zelf ook op leeftijd, dus technisch niet de meest begaafde. We wachten het maar af. Vandaag was in elk geval leuk.

Losse draadjes

Is dat lang geleden! Eigenlijk was ik de hele blog alweer vergeten, totdat vriendin L mij erop wees. En omdat ik een beetje inspiratieloos ben, grijp ik even terug op twee oudere blogjes: deze en deze.

Op een nieuwe wandeling langs dat vreemde beest, zag ik plots dit bord staan. Ik concludeer dat vriendin B waarschijnlijk toch gelijk had: het moet een kikker zijn. Woonplaats: De Kikkerplas

Het tweede losse draadje is het vestje. Ik heb het in elkaar gezet met veel gezucht en toen bleek het niet te passen. Ik zal jullie de details besparen. Bijgaand een foto waarop ik de veel te lange mouwen nog een beetje heb opgebonden. Maar het is ook gewoon voor iemand die twee zo dik is als ik. Het was maat medium….ik werd er enorm chagrijnig van en binnenkort verdwijnt het naar de Kringloopwinkel, het Leger des Heils, de zak van Max of waar ze het ook maar willen hebben.

 

Vestje

Een paar maanden jaren geleden kocht ik bij Knotten, een superleuke winkel, een breipakket met alle ingrediënten om een grappig vestje te maken. Ik kan jullie nu verheugd mededelen dat het zo goed als klaar is.

Nog even in elkaar zetten en een boordje langs de randen breien. Dat laatste gaat er niet van komen, want mijn laatste bolletje garen is totaal in de war geraakt. En met al mijn geduld lukt het mij toch niet om het uit de knoop te halen. Het in elkaar zetten vraagt ook nogal wat geduld. Het garen dat er echt heel leuk uitziet, is een totale wanhoop om mee te werken. Het pluist, het trekt grote lussen waar het niet moet en ik heb al mijn zelfbeheersing nodig om het niet alsnog in een hoek te gooien. Voorlopig is het slechts een hoopje kleur op tafel. Om mijn goede humeur te behouden werk ik er niet te lang achter elkaar aan 😀.

Warboeltje

Het goede nieuws is dat ik nu wel weer verder kan met de regenboogdeken die ik aan het haken ben. Voor een vriendin die een leuk haakpakketje had gekocht (niet bij Knotten) en toen ontdekte dat ze helemaal niet kan haken.