Vaccinatie

Vandaag kreeg ik mijn eerste prik! Hieperdepiep. In de prikstraat in Rijswijk in de Broodfabriek. Het was prima georganiseerd, overal behulpzame mensen in gele hesjes die voortdurend vertelden waar je naartoe moest. De prikdame zette vastberaden de naald in mijn bovenarm, plakte een pleister en klaar was het. Zij leek zo sprekend op iemand uit mijn verleden, dat het bijna eng was. Ik keek nog eens goed, maar nee, zij was het niet. Maar ik was wel in een keer terug in het jaar 2000. En dacht aan Janny.

In 2000 studeerde ik filosofie, gewoon voor de lol. Maar omdat ik ook nog iets wilde doen voor het nut van het algemeen, had ik mij als vrijwilliger aangemeld bij een Delftse welzijnsorgansiatie. Ik werd coördinator vrijwilligers bij een project dat eenzame Delftenaren koppelde aan goedbedoelende vrijwilligers, waar overigens vaak een steekje aan los zat. Dat gold ook voor het bestuur van deze organisatie waar Janny deel van uitmaakte. Samen met Bettie was zij verantwoordelijk voor mijn project. Bij het inwerken werd ik knettergek van hen. Bettie en Janny kenden elkaar al jaren en waren behalve professioneel bestuurslid, ook dikke vriendinnen. Mijn inwerkperiode werd gekenschetst door hun dialogen waarin zij continu elkaars naam noemden: “Janny, wat zullen wij doen met de vraag van XYZ?” “Ik weet het niet, Bettie. Maar zeg eens Bettie, is er al iets bekend over ABC?” “Geen idee Janny. Maar hoe zullen we vandaag de werkzaamheden verdelen, Janny?” En dan opeens “Bettie, hoe was je daagje uit gisteren?” “Nou, Janny, wat leuk dat je het vraagt, het was geweldig gezellig.” Enzovoorts enzoverder. De Janny’s en de Betties vlogen mij om de oren. Thuis had ik het alleen nog maar over Bettie, van Janny en Bettie en over Janny, van Bettie en Janny. Pieter werd er ook horendol van.

Janny was oud-verpleegkundige en oud-lerares Duits. Zij was strict en streng en niemand kreeg zomaar een vrijwilliger toegewezen vanwege vermeende eenzaamheid. Bettie was boerin en had 8 kinderen grootgebracht. Haar hart was groot en zij vond iedereen zielig. Samen werkten zij mij in en ik kreeg dus volstrekt tegenstrijdige signalen over het beleid van de organisatie. Dat was verder prima, want zodoende kon ik mijn eigen plan trekken.

De Janny van vanmiddag leek waarschijnlijk alleen maar op de echte Janny omdat zij ook oud-verpleegkundige was. Zonder iemand te willen beledigen, herken je hen uit duizenden. Vastberaden, beetje pinnig, professioneel meelevend. Daarnaast zijn ze vaak ook gezellig, humoristisch en goed vriendinnenmateriaal. Maar dat geldt dan weer niet voor Janny.

Troep en troost

Het is pas een week bezig en ik heb al een klein beetje spijt van mijn opgetogen woorden aan de start van het Project Plafond. Ik was even vergeten hoe stoffig zo’n verbouwing is, hoe moedeloosmakend al het vergeefse stofzuigen en dweilen, hoe onvrij je bent (of je je voelt) in je eigen huis, hoe hard de radio aanstaat de hele dag en de enorme hoeveelheden koffie-met-stroopwafels die je moet aanslepen.

Maar gelukkig breekt het voorjaar nu echt door en is er buiten veel moois te zien. Inclusief mijn loftrompetjes die opeens toch nog allemaal de grond uitschoten!

Storm- of bliksemschade?

Na een onstuimig en culinair paasweekend brak de gewone werkweek weer aan. Mijn lunchwandeling leidde langs de Oostpoort waar ik de restschade (denk ik) van het herfstweer aanschouwde. Er blijkt nog een nijlgans in de boom te broeden. Daarom blijven de resten voorlopig zo staan.

Thuis had ik net de aankomst van de verhuisdozen gemist. Maar daar kan ik nog een hele week van genieten. Volgende week dinsdag komt de verhuizer om de boel weg te halen en op te slaan. We gaan onze laatste grote(re) verbouwing aan. De woonkamer krijgt een nieuw plafond en de parketvloer een schuurbeurt. En dan is na 29 jaar eindelijk alles helemaal zoals wij het willen. Tijd om naar iets nieuws om te zien? 😀

Coronasaaiheid

De dagen lijken allemaal op elkaar. Werken, wandelen, eten en slapen. Verder een beetje lezen, een spelletje doen of een handwerkje. Het hoogtepunt van de afgelopen week was mijn ochtend op kantoor. Hoe saai is je leven dan?

Gelukkig kwamen de cadeaus ook weer binnenstromen, deze keer voor Pieter: gekleurde bollen met zaden (?????) van de TU en taartjes van de studenten. Mijn loftrompetjes zijn weliswaar min of meer opgekomen, maar echt uitbundig zijn ze (nog) niet. Misschien gaan Pieters bloemetjes het beter doen. Daar lijkt mij weinig voor nodig.

Bij een van de wandelingen langs de Schiedam werd ik gelukkig weer een beetje vrolijk. Ik zag achtereenvolgens zo’n mooi groot containerschip waarop staat dat het 16 vrachtwagens zijn, een grappig bankje en een truttig perkje. Saaiheid is in the eye of the beholder.

Sneeuw of modderpoel

Zo heb je een prachtige witte wereld, zo is het een modderpoel. Toch maar op pad voor een ommetje en dat goed had ik heel getimed, al zeg ik het zelf. Ik had namelijk een leuke ontmoeting vlakbij huis. Emie heeft daar al over geblogd. De wijnboer had mij nota bene al van verre herkend 😀.

Het Wilhelminapark heb ik maar links (of eigenlijk rechts) laten liggen. Ik heb liever sneeuw dan modder. Maar nog liever heb ik de aangekondigde lente die komend weekend schijnt te beginnen.

Loftrompetjes

Narcis - Wikipedia

Gisteren kregen wij van onze werkgever een doos met bolletjes toegestuurd. Zij waren al aangekondigd en het is allemaal heel symbolisch. Uit de bolletjes komen narcissen en die worden ook wel trompetbloemen genoemd. Van trompet is het maar een kleine stap naar loftrompet. En dat is de bedoeling: het managementteam steekt de loftrompet voor ons. Vanwege ons gezwoeg het afgelopen jaar aan de keukentafel, op de koude dan wel snikhete zolderkamer of in de gangkast; waar ook maar het thuiskantoor is ingericht.

Het is een mooi gebaar en ik ga ze zeker ergens in de grond stoppen. Maar het leukst vind ik de reactie van een (nogal gortdroge) collega op Workplace (een soort Facebook, maar dan op het werk). Hij schreef: “Bedankt voor de bloembollen! Er zat bij mij alleen geen recept bij. Moet ik ze eerst koken of kan ik ze ook gewoon rauw eten?”

Lekker slapen

De bankgiroloterij had bedacht dat ik weer een prijsje nodig had. Dat klopte, want als ik te lang niets win, ga ik overwegen om op te zeggen. Dus lag er afgelopen week een pakje op de mat.

Nu ben ik altijd blij met pakjes, vooral als ze onverwacht komen en een verrassing herbergen. Dus ik scheurde het papier er snel af en zag een mooi doosje van Rituals. Dan kan het eigenlijk al niet meer misgaan.

Blij opende ik het doosje en trof daarin drie tubes/flacons/flesjes aan (ik weet nooit precies hoe dat allemaal heet). Het was een themaset en het thema was Sleep. Dat is Engels voor Slaap (Rituals denkt dat het dan beter verkoopt en misschien hebben ze wel gelijk).

Wat zit er in? Allereerst handcrème, zodat je met vette handen gaat slapen en met poezelige 20 jaar jongere handen ontwaakt. Als tweede een slaapserum, dat je op de voorhoofd en slapen moet kloppen. Doel is dat je er door ontspant (denk ik). En als laatste een spray die je op je hoofdkussen moet spuiten. Daarna moet je vijf minuten wachten, dus kennelijk zit er een of ander vergif in. Ik begrijp wel dat je prima slaapt daarna.

Nu had ik toch al nooit slaapproblemen, dus ik vrees dat ik als ik dit allemaal ga gebruiken helemaal mijn bed niet meer uitkom. Ik kijk het dus nog maar even aan. Die handcrème kan overdag ook wel en de spray zal ik eerst even op Pieters hoofdkussen testen.

Toch zeg ik de loterij voorlopig weer niet op, dus uiteindelijk werkt het wel!

Herfstdip

Hoewel het de hoogste tijd is voor een blogje, heb ik niet veel te melden. Het is opeens een beetje saai allemaal. Werken (thuis), eten (thuis), slapen (thuis) en dankzij het regenachtige weer weinig wandelen (dus nog steeds thuis). Ik kreeg er zowat een herfstdip van.

Gelukkig kon ik gisteren toch nog tussen de buien door een frisse neus halen. En kijk eens wat een vrolijke mozaïeken ik onderweg tegenkwam.

Daar werd ik blij van. En vandaag heb ik mijn knalgele broek aangetrokken, zodat het thuis gewoon nog zomer is. weg met de herfstdip!