Herfstdip

Hoewel het de hoogste tijd is voor een blogje, heb ik niet veel te melden. Het is opeens een beetje saai allemaal. Werken (thuis), eten (thuis), slapen (thuis) en dankzij het regenachtige weer weinig wandelen (dus nog steeds thuis). Ik kreeg er zowat een herfstdip van.

Gelukkig kon ik gisteren toch nog tussen de buien door een frisse neus halen. En kijk eens wat een vrolijke mozaĆÆeken ik onderweg tegenkwam.

Daar werd ik blij van. En vandaag heb ik mijn knalgele broek aangetrokken, zodat het thuis gewoon nog zomer is. weg met de herfstdip!

Nazomerdingetjes

Het was echt koud gisteren (en nat). Ik ben bang dat de zomer nu echt voorbij is. En hoewel de winter ook zo zijn charmes heeft, ben ik er nog niet echt aan toe om alle zomerspullen op te ruimen. Dus de zomerpetten zijn nog niet ingeruild voor dikke sjaals en ook de tuinstoelen staan er nog even.

Gisteren was ik bij vriendin L. in Oud Beijerland. Zij is een echte kerstfan en haalt op 1 oktober de kerstversiering uit de mottenballen. Ik moet daar altijd erg om lachten, maar eigenlijk is het gewoon een heel goed idee. Juist om de omslag van zomer naar herfst goed door te komen, zijn lichtjes onmisbaar. En omdat ik niet zo fanatiek ben als L. (zij kan een heel flatgebouw in kerstsfeer brengen met al haar spullen) hou ik het nog heel even bij een paar lichtjes.

Oud Beijerland is trouwens een superpitoresk plaatsje. Een leuk oud centrum met een jachthaventje in het Spui (waar L. op uitkijkt vanuit haar woonkamer!) Het is een dorp, maar wel een groot dorp. Ook de nieuwbouw is laaggehouden om de sfeer niet al te veel aan te tasten. Wat een verschil met Rotterdam waar ik doorheen reed op weg van Delft naar Oud Beijerland. Daar zie je bijna alleen maar hoogbouw. Binnenkort schijnt er trouwens in Oud Beijerland een wolkenkrabber te komen van wel 5 verdiepingen. Zoals een oud-collega van Pieter altijd zei: “Oud Beijerland is echt heel grootstedelijk, we hebben zelfs een HEMA. ” Waarvan akte, maar daar kan nu een wolkenkrabber aan worden toegevoegd. Als dat niet overtuigend is!

Wonen in Delft

Voor mij is wonen in Delft elke dag een feestje. Natuurlijk heb ik ook wel eens een off-day, maar over het algemeen heb ik het goed. Erg goed. Geweldig goed.

Dat geldt niet voor iedereen in Delft. De Buitenhof is een wijk waar veel mensen enorm moeten buffelen. Ik dacht vroeger altijd dat de Buitenhof een luxe wijk was, maar dat is dus helemaal niet zo. Ja, er staan ook dure woningen, waar de bewoners over het algemeen geen problemen hebben. Maar het gros van de wijk bestaat uit grote flats, sociale woningbouw, waar mensen het niet gemakkelijk hebben.

Over die Buitenhof is nu een soort documentaire in tig delen gaande op NPO2: Typisch Buitenhof. Ik heb ademloos naar de eerste 3 afleveringen gekeken. En realiseer mij weer: wat leef ik in mijn eigen bubbel. Vroeger, toen ik bij Slachtofferhulp werkte of bij Ouderenwerk Delft kwam ik deze mensen tegen in mijn dagelijks werk. Nu niet meer en dat is jammer. Want je kunt zo veel leren van de veerkracht, de opgewektheid, het optimisme en dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is om het goed te hebben. Ik ben vooral erg dol op de moeder van Nigail en op de bange Sjaan.

Ik raad het programma van harte aan! Niet alleen omdat het over Delft gaat, maar vooral omdat het over mensen gaat!

Een tweede huis

Af en toe laten wij al onze principes varen en gaan op zoek naar een tweede huis. Vorig jaar hebben we zelfs een zoektocht gehouden in Montpellier. En kon onze vriend Olivier ons nog net behoeden voor de aankoop van een leuk appartement midden in een drugsbuurt. Geheel genezen kwamen we thuis. “Wij willen toch helemaal geen tweede huis!” herinneren wij ons geschokt.

En nu tijdens de corona-intellectuele-lockdown zocht ik opeens op Funda naar een huisje in Zeeland. Lekker Zeeuwse mosselen eten en een andere omgeving om in de weekends heerlijk te relaxen. Ik zag het helemaal voor me. Ook hier kwamen we bijtijds weer bij ons verstand.

En vandaag weet ik het heel zeker: geen tweede huis. Nooit, nergens. Mijn schoonmoeder, die grossiert in huizen, heeft net in januari haar huis in Frankrijk verkocht. Maar in Noordwijk heeft ze ook nog een appartement (zij woont in Groningen) en tijdens de lockdown was ze in het hoge en rustige noorden gebleven. Gisteravond voor het eerst in 6 maanden weer in Noordwijk trof zij een ontdooide vriezer aan met een ongelooflijke bende in de keuken. Daarnaast was haar parkeerpasje verlopen wegens te lang niet gebruikt. Eerst heeft zij een uur gewacht tot er een andere bewoner thuiskwam die haar binnen kon laten. En eenmaal binnen kan zij het parkeerterrein niet meer af. Dus moest ze vandaag per taxi naar Delft. Oh ja, de trein had ook gekund, maar dat ging te lang duren en wij zaten al met een heerlijke lunch klaar šŸ˜€.

Conclusie: huizen zijn kruizen. Beter Ć©Ć©n huis in Delft dan drie huizen elders. Zoals het klokje in Delft tikt, tikt het niet in Zeeland. Enzovoorts. Help mij herinneren als ik weer huizenplannen maak. Morgen of zo.

Kort lontje

Het is mij vandaag voor het eerst in mijn leven (en waarschijnlijk ook voor het laatst) overkomen dat mij de toegang tot een winkel ontzegd is. Dankzij mijn korte lontje, denk ik. Het begon vrij onschuldig met het ophalen van een pakketje dat DHL had verzuimd gisteren te bezorgen. Op zich was dat al wel irritant, want ik was er speciaal voor thuis gebleven.

Bij het afhaalpunt wilde ik meteen twee recyclezakken met nespressocupjes terug laten sturen. Maar oh jee, dat was superingewikkeld. Het meisje dat mij hielp, had geen idee. Zij haalde er een moderngebrilde man bij. Die had ook geen idee, maar zei meteen dat hij er niet aan begon. Toen ik voorzichtig tegenstribbelde, zei hij ferm dat er een post.nl-sticker op de zakken zat en dat hij daar dus niets mee van doen had.

Daarop zei ik dat ik deze zakken altijd mee terugstuurde via DHL, waarop hij kwaad werd en zei dat hij ze nu helemaal niet meer accepteerde en dat ik niet meer welkom was in de toekomst in zijn zaak. Huh? Als ik dat al van plan was geweest, dan nu zeker niet meer. Maar het leek mij een redelijk overtrokken reactie.

Thuisgekomen natuurlijk wel geklaagd bij DHL (zonder resultaat) en bij Nespresso, die het allemaal gingen opnemen met DHL, want het is zeker wel de bedoeling dat het afhaalpunt de recycle zakken inneemt. Gezien alle klachten die ik over DHL lees vrees ik voor het resultaat van deze terugkoppeling. Maar goed, ik had mijn gal kunnen spuwen en dat is ook wat waard.

In de recensies van het afhaalpunt zag ik een paar keer langskomen dat het personeel ‘onvriendelijk’ en ‘snel op zijn tenen getrapt’ is. Dat klopt helemaal met mijn ervaring vandaag. Misschien heeft de moderngebrilde man toch een korter lontje dan ik.

Weerwolven

Totaal gevloerd door de hittegolf. Hoewel het met de ventilator prima te doen is op zolder, heb ik de rest van de tijd voornamelijk amechtig op de bank gezeten. Te warm voor buiten, maar binnen te warm om iets te doen.

Gelukkig hadden we onze tijdens-corona-de-sociale-contactenonderhoudende-bezigheid weer opgepakt: weerwolven per Whatsapp. Weerwolven is een gezelschapsspelletje dat je ook uitstekend via WhatsApp blijkt te kunnen spelen. Zo vermaakten wij ons vanaf begin april tot de versoepeling van de lockdown eind mei iedere week met een potje weerwolven. Start op woensdag om 21 uur en dan in een uurtje de eerste ronde (of soms ook de 2e) spelen. De volgende dag om 21 uur de volgende ronde en zo verder. Meestal was het vrijdagavond afgelopen.

Een spelletje waarbij veel gelachen wordt en iedereen elkaar verdacht probeert te maken. Want wie zijn de weerwolven en wie zijn slechts onschuldige burgers? Het was een prima manier om de lockdownsaaiheid te overleven. En nu dus weer om de hittegolfvermoeidheid te doorbreken. Wel jammer dat het deze keer na 1 ronde al afgelopen was. Door puur geluk kwam de groep er razendsnel achter dat vriendin K en ik de 2 weerwolven waren. Volgende keer beter!

Hittegolf

Het was vandaag zo warm in mijn kantoortuin dat ik de middag vruj-af heb genomen. Maar omdat die uren volgende week weer ingehaald moeten worden en de vooruitzichten tropisch zijn, heb ik een ventilator aangeschaft.

Eigenlijk wilde ik een leuke retro bij de Hema kopen. Ik had hem bij Wieneke gezien. Maar hij maakte een beetje te veel geluid om prettig bij te werken. Dus het is een saaie van de BCC geworden. Maar wel lekker koel!

Zomaar een dinsdag

Na mijn culinaire vrijdag werd het stil. We moesten uitbuiken. Maar inmiddels is het alweer dinsdag en gaan we vanavond met vriend Bas uit eten. Ja, je moet toch in vorm zien te blijven. En we hebben een inhaalslag te maken van een aantal maanden.

Maar eerst riep onze hartelap Ouranos dat zijn harde brokjes bijna op zijn. Aangezien O op leeftijd is en zijn nieren niet optimaal meer functioneren, betekent dat een loopje naar de dierenarts om eiwitarm voedsel te kopen. Volgens de dierenarts levert hem dat zeker een extra levensjaar op, dus kleine moeite, groot plezier.

Onderweg kwam ik langs het mini-jachthaventje bij de (zuidelijke) Kolk. Altijd gezellig, water en bootjes. Daarna viel mij oog op een wel heel mooie reclame voor Delft op een busje.

En thuisgekomen lagen onze medailles van de Alternatieve Vierdaagse in de brievenbus. Gegraveerd met naam en toenaam en dat we ieder 60 kilometer per dag hebben afgelegd. Oh nee, het was iets minder allemaal. En ook niet gegraveerd. Toch niet gek op zomaar een dinsdag.